کتابهای مزخرف بیشمار همان علفهای هرز مزرعه ادبیاتاند که غذا را از غله میگیرند و نابودش میسازند. این چنین کتابها تنها به هدف تحصیل پول و کسب شهرت تالیف شدهاند. نه فقط بیفایدهاند بلکه زیانآور نیز هستند. هدف نود درصد ادبیاتِ کنونی ما استخراج چند درهمی از جیب عامه است و برای حصول این مقصود، مولف و ناشر و منتقد باهم دست به یکی کردهاند. دغلی پستتر و ناکسانهتر از این وجود ندارد.
ادیبان، قلم به مزدان و مولفان پولساز، برخلاف ذوق والا و فرهنگ شایستهی روزگار، چنان موفق به کشیدن سلیقهی عامه به سطح تارهای خیمه شببازی شدهاند که مردم معتاد به مطالعه ضربی و فوری شدهاند یعنی مطالعهی جدیدترین کتب که احتمالا برای گفتگو و خودنمایی در محافل اجتماعی موضوعیت دارند.
خرید کتاب چیز خوبی میبود اگر میشد زمان مطالعهی آن را هم خریداری کرد اما مردم اغلب خرید کتاب را با تحصیل محتوایش اشتباه میگیرند. اینکه شخصی بخواهد هر چه را میخواند حفظ کند مثل این است که سعی کند هرآنچه را میخورد در معده نگاه دارد. هنگامی که شخص فقط مطالعه کند و بعدا دربارهی آنچه مطالعه کرده به تفکر نپردازد مطالعهاش عمق نمییابد و بخش اعظم آن از دست میرود. در واقع تغذیه روحی همچون تغذیه جسمی است، به زحمت یک پنجم آنچه هضم شده جذب میشود و مابقی در دفع و تبخیر هدر میرود.
هنر نخواندن اهمیت زیادی دارد یعنی نباید صرفا به این دلیل که در حال حاضر فلان کتاب توجه اکثریت عامه را به خود جلب کرده به مطالعه آن پرداخت، تالیفاتی مانند جزوههای سیاسی، مذهبی، رمان، شعر و امثال آن که به یکباره سر و صدایی به راه میاندازند.
عامه مردم تالیفات سبک مغزانی که هر روز سر از تخم بیرون میآورند و همچون مگس در مقیاس وسیع زاد و ولد میکنند را میخوانند و کتابهای متفکران بزرگ در قفسه کتابخانه دست نخورده باقی میماند. تنها مدتی محدود و معین را به مطالعه اختصاص دهید آن هم مطالعه ی آثار اذهان بزرگ.
اگر جریان دانش بشری همچون مسیر سیارهای باشد، اذهان بزرگ کاروان نژاد بشر را به مسیر درست هدایت میکنند.
همین امر معلوم می کند که برای چه شهرت پس از مرگ به بهای گمنامی در زمان حال بدست میآید و بالعکس.
هرگز نمیتوان کتابهای مزخرف را خواند و به مطالعهی کتابهای عالی نیز پرداخت. کتابهای بد سم روحاند و ذهن را نابود میکنند. شرط مطالعه کتاب خوب، نخواندن کتاب بد است زیرا زندگی کوتاه است و فرصت و توان محدود.
کتاب خواندن یک آزمون مهم است. اگر مطالعه روزانهات را هیچ وقت کنار نگذاشتی آنوقت میتوانی مطمئن باشی سایر صفات خوب اخلاقیات هم در شخصیتت تثبیت شده.
آدمی که نمی خواند، یا کم می خواند، یا فقط پرت و پلا می خواند، بی گمان اختلالی در بیان خواهد داشت. این آدم بسیار حرف می زند، اما اندک میگوید؛ زیرا واژگانش برای بیان آنچه در دل دارد، بسنده نیست. اما مسئله تنها محدودیت کلامی نیست؛ محدودیت فکر و تخیّل نیز در میان است. مسئله، مسئله ی فقر تفکّر نیز هست؛ چرا که افکار و مفاهیم - که ما به واسطه ی آن ها به رمز و راز وضعیت خود پی می بریم - جدا از کلمات وجود ندارند. ما سخن گفتن درست، پر مغز، سنجیده و زیرکانه را از ادبیات و تنها از ادبیات خوب می آموزیم …!
https://t.me/ketab1yar
