ذهن آدم مثل یک زمین بکر میمونه. نوشته های کوچک مانند گفتار قصار و پیغام های شبکه اجتماعی را که میخوانی مثل این میماند که توی زمین ذهنت گل کاری کردی. اگر نوشته های بلند مثل مقاله بخوانی مثل این است که باغچهای در ذهنت پرورش دادی. ولی اگر کتاب بخوانی مثل این میماند که درخت کاشتی. وقتی یه عالمه کتاب خواندی مانند این استکه یک جنگل از دانش در ذهنت کاشتی. کتاب خوب را دوبار یا بیشتر بخوانی داری کود پایش میدی و یا خاک تازه پایش میدهی و آبیاریش میکنی.
